Γεια, είμαι η Άννα...

Τις Κυριακές από παιδί τις σιχαινόμουν...      Κάτι που ήξερες ότι η διασκέδαση τελείωσε και από αύριο σχολείο, κάτι η μουσική της "Αθλητικής Κυριακής" (με διαφορά αποτελεί ό,τι πιο καταθλιπτικό άκουσμα έχω να ανασύρω από τη μνήμη μου) και τελικά, μια ημέρα που λογικά θα μπορούσες να απολαμβάνεις, ήταν μισητή.      Ύστερα ήρθε η ειδικότητα και ακόμη αργότερα η δουλειά, για να μου αποδείξει ότι δεν υπάρχουν Κυριακές (Σάββατα, Δευτέρες, Χριστούγεννα, Αναστάσεις...), αλλά και πάλι, τις Κυριακές τις σιχαινόμουν.      Μέχρι που ήρθαμε στο νησί...       Δε ξέρω να πω αν αποτελεί μέρος κάποιας ιερής υποχρέωσης, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι τελευταίες μας Κυριακές είναι βγαλμένες από το 1960, 1970... Μόνο η Βουγιουκλάκη μας λείπει να τραγουδάει "Ωραία που 'ναι η Κυριακή"!      Κάτι "ο τάδε έχει γενέθλια", κάτι "μα θα πηγαίναμε όπως και να είχε για μπάνιο" τα παντρεύουμε αυτά τα δύο και τί παίρνουμε? GREEK SU...

     Χρόνια τώρα βασανίζω τη σκέψη να αρχίσω να γράφω. Άλλωστε πάντα το αγαπούσα, κι ας έχω γκρινιάξει για αυτό πολλές φορές! Να γράφω για όσα αγαπώ… την οικογένειά μου, τη δουλειά μου, τις αναμνήσεις μου και τις καινούργιες εμπειρίες. Για όσα με προβληματίζουν, για όσα με θυμώνουν…      Σε αυτή τη σκέψη, έβαζε το χεράκι του κι ο καλός μου.  « Πρέπει να γράψεις κάτι τελικά» . Κι έτσι, εν μία νυκτί, με την πάντα πολύτιμη βοήθειά του... voilà!       Στην αναζήτηση του θεματολογίου, ζορίστηκα λίγο... Δεν θέλω "θέμα". Κουράστηκα να το ακούω τόσα χρόνια. Θέμα στο παιδικό πάρτυ, θέμα στη βάφτιση, θέμα στο γάμο, θέμα στη ζωή μας... Προτιμώ να μείνω εκτός θέματος!      Όπως παλιά που μας ζητούσαν στο σχολείο να γράψουμε για θέματα δυσνόητα για τις μικρές μας ηλικίες και έβλεπες μετά ένα τεράστιο «Γ» και την υποσημείωση «είσαι εκτός θέματος»…      …μια σταλιά παιδάκια στο δημοτικό και κάθε 31η Οκτωβρίου οφείλα...