Μπαμπάδες οι λατρεμένοι!
Με την ευκαιρία μιας συζήτησης που είχα πρόσφατα, θέλησα να γράψω κάτι αφιερωμένο στους μπαμπάδες μας! Εφημερία νύχτας καλοκαιριού σε μεγάλο Παιδιατρικό Νοσοκομείο των Αθηνών. Εποχή χαμηλής νοσηρότητας αφενός, διακοπών αφετέρου. Στα ιατρεία των επειγόντων περιστατικών, εφημερεύοντες γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό και τραυματιοφορείς μιλάνε μεταξύ τους. Ξαφνικά, κάπου από μακριά, ακούγεται η αγωνιώδης φωνή ενός άντρα. Ψάχνει με το βλέμμα πού θα πρέπει να πάει. Κρατάει ένα αγοράκι στην αγκαλιά, γύρω στα 3. Το παιδί ήρεμο, κοιτάζει με απορία το χώρο. Το βάζουμε γρήγορα στο ιατρείο και ο μπαμπάς το ξαπλώνει στο εξεταστικό κρεβάτι. Ο μικρούλης εξακολουθεί να κοιτάζει απορημένος. Φαίνεται μια χαρά, αλλά η νευρικότητα του μπαμπά δεν αφήνει περιθώρια χαλάρωσης σε κανέναν. Λαμβάνονται γρήγορα τα στοιχεία και προχωράμε στη λήψη ιστορικού... -Τί συνέβη? -Το παιδί έχει χτυπήσει! -Πού έχει χτυπήσει? -Στον τοίχο στο διάδρομο, εκεί που έχουμε ένα κάδρο... -... ...