Καλή μας μέρα & καλή αρχή!

    Χρόνια τώρα βασανίζω τη σκέψη να αρχίσω να γράφω. Άλλωστε πάντα το αγαπούσα, κι ας έχω γκρινιάξει για αυτό πολλές φορές! Να γράφω για όσα αγαπώ… την οικογένειά μου, τη δουλειά μου, τις αναμνήσεις μου και τις καινούργιες εμπειρίες. Για όσα με προβληματίζουν, για όσα με θυμώνουν…

    Σε αυτή τη σκέψη, έβαζε το χεράκι του κι ο καλός μου. «Πρέπει να γράψεις κάτι τελικά». Κι έτσι, εν μία νυκτί, με την πάντα πολύτιμη βοήθειά του... voilà! 

    Στην αναζήτηση του θεματολογίου, ζορίστηκα λίγο... Δεν θέλω "θέμα". Κουράστηκα να το ακούω τόσα χρόνια. Θέμα στο παιδικό πάρτυ, θέμα στη βάφτιση, θέμα στο γάμο, θέμα στη ζωή μας... Προτιμώ να μείνω εκτός θέματος!

    Όπως παλιά που μας ζητούσαν στο σχολείο να γράψουμε για θέματα δυσνόητα για τις μικρές μας ηλικίες και έβλεπες μετά ένα τεράστιο «Γ» και την υποσημείωση «είσαι εκτός θέματος»…

    …μια σταλιά παιδάκια στο δημοτικό και κάθε 31η Οκτωβρίου οφείλαμε να γράψουμε για την αποταμίευση και «φασούλι το φασούλι…». Τί να γράφαμε; Είχε προηγηθεί το άλλο ευφάνταστο θέμα «Ο καστανάς» και είχαμε εξαντλήσει τα αποθέματα φαντασίας διότι, εκτός των άλλων, δεν ζούσαμε και στην μεταπολεμική Αθήνα για να έχουμε υλικό!

    Έτσι λοιπόν, χωρίς θέμα! Όπως θα έγραφα ένα ημερολόγιο, ένα γράμμα, όπως θα τα έλεγα με φίλους. Χωρίς θέμα, κι όπως μας ξημερώσει!

Καλή μας αρχή!