Γεια, είμαι η Άννα...

DIFFERENT, NOT LESS* "Το μωρό μου είναι ήδη 6 μηνών! Είναι ένα πανέμορφο, καλό μωράκι, ήσυχο. Σπάνια κλαίει και φαίνεται ήδη ανεξάρτητο. Το συγκρίνω με το μωρό της κολλητής μου. Μόλις αυτή κάνει ένα βήμα μακριά του, αυτό βάζει τα κλάματα. Εμένα δεν είναι έτσι, ούτε και με αναζητάει συνεχώς με τα χέρια απλωμένα...  Είμαι τυχερή! Μπορώ και το αφήνω και κάνω τις δουλειές μου με ησυχία... Κλείσαμε τους 9 μήνες. Μπορεί και παίζει με τα παιχνίδια του. Λίγο καιρό τώρα μου φαίνεται ότι κάτι δεν είναι όπως θα έπρεπε, χωρίς όμως να μπορώ να πω τί είναι αυτό. Το τέλειο μωρό μου δε χαμογελάει, δε φαίνεται να το ενδιαφέρει η παρουσία και το χάδι κανενός από εμάς. Πρέπει να ανησυχώ; Πρέπει να το πω κάπου;  Πρέπει να μιλήσω με τον άντρα μου ή τον παιδίατρο; Μάλλον είμαι υπερβολική. Ιδέα μου θα είναι! Τα πρώτα μας γενέθλια! Ο καιρός περνάει και τα πράγματα δεν αλλάζουν και τόσο. Βλέπω τα άλλα παιδιά της ηλικίας του και χωρίς να το θέλω, κάνω τη σύγκριση. Δεν έχει πει καμιά λεξούλα α...

Αφιερωμένο στην κόρη μου που μεγαλώνει, και μαζί της μεγαλώνουμε κι εμείς.      Στην ηλικία που έχω φτάσει θεωρώ ότι η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο από μια συνέχεια από μικρούς κύκλους. Κάθε τόσο ένας κύκλος ολοκληρώνεται προκειμένου να ανοίξει κάποιος καινούργιος. Μου κάνει πιο «θεατρικό» όλο αυτό, και μου αρέσει αυτή η αυλαία. Πάντα υπάρχει μια αγωνία για αυτό που έπεται και πάντα περιμένουμε να δούμε το τέλος. Κάποτε θα είναι αστείο, κάποτε συγκινητικό.      Κύκλοι πολλοί η παιδική μας ηλικία, κύκλος τα φοιτητικά μας χρόνια, κύκλος η γνωριμία με τον σύντροφο της ζωής μας, κύκλος η εγκυμοσύνη...      Και με αυτά κι αυτά, φτάσαμε στον «κύκλο της Νεράιδας των δοντιών».     Εγώ μεγαλώνοντας, αν και με αρκετές προσλαμβάνουσες από την αλλοδαπή, δεν είχα Νεράιδα των δοντιών. Ίσως επειδή είχα πιο παραδοσιακή γιαγιά, που άνοιγε φύλλο και έπλεκε ώρες ατελείωτες με το βελονάκι, είχα μάθει ότι αν ήθελες να αποκτήσεις γερά δοντάκια, όφειλες...