Ενήλικας για μία μέρα!
Όλα τα παιδιά κάποτε μεγαλώνουν. Είτε μας αρέσει, είτε όχι (ναι, ούτε σε εμένα αρέσει) αυτό γίνεται. Κι έτσι, τα - μέχρι πρόσφατα - αγγελούδια μας, μεγαλώνουν, χάνουν το φωτοστέφανο και τα φτερά, βγάζουν κερατάκια στο κεφάλι και μυτερή ουρά, βγάζουν νύχια και κυρίως …βγάζουν γλώσσα! Το πόσο μπορούμε να το αντέξουμε ή να το ανεχτούμε έχει να κάνει αποκλειστικά από τα όρια του κάθε γονιού. Άλλοι θα το προσπεράσουν αδιάφορα λέγοντας « παιδί είναι », άλλοι είναι αποφασισμένοι μια για πάντα να «πατήσουν πόδι». Ποιος είναι ο σωστός τρόπος; Δεν μπορώ να το κρίνω εγώ, διότι απλά δεν τον ξέρω! Είναι γνωστό ότι όλα τα παιδιά χρειάζονται όρια και ότι λειτουργούν καλύτερα σε συνθήκες ρουτίνας, και επιπλέον σαν άνθρωπος πιστεύω στα όρια και στην ανάγκη εφαρμογής του time out (aka καρέκλα συνέπειας, τιμωρία, …όπως θέλετε πείτε το) σε κάποιες περιπτώσει...