Ενήλικας για μία μέρα!

    Όλα τα παιδιά κάποτε μεγαλώνουν. Είτε μας αρέσει, είτε όχι (ναι, ούτε σε εμένα αρέσει) αυτό γίνεται. 

    Κι έτσι, τα - μέχρι πρόσφατα - αγγελούδια μας, μεγαλώνουν, χάνουν το φωτοστέφανο και τα φτερά, βγάζουν κερατάκια στο κεφάλι και μυτερή ουρά, βγάζουν νύχια και κυρίως …βγάζουν γλώσσα! 

  

 

    Το πόσο μπορούμε να το αντέξουμε ή να το ανεχτούμε έχει να κάνει αποκλειστικά από τα όρια του κάθε γονιού.  Άλλοι θα το προσπεράσουν αδιάφορα λέγοντας «παιδί είναι», άλλοι είναι αποφασισμένοι μια για πάντα να «πατήσουν πόδι». 

    Ποιος είναι ο σωστός τρόπος; Δεν μπορώ να το κρίνω εγώ, διότι απλά δεν τον ξέρω! 

    Είναι γνωστό ότι όλα τα παιδιά χρειάζονται όρια και ότι λειτουργούν καλύτερα σε συνθήκες ρουτίνας, και επιπλέον σαν άνθρωπος πιστεύω στα όρια και στην ανάγκη εφαρμογής του time out (aka καρέκλα συνέπειας, τιμωρία, …όπως θέλετε πείτε το) σε κάποιες περιπτώσεις, στο πλαίσιο της λογικής και εφόσον τόσο εμείς όσο και τα παιδιά γνωρίζουν το λόγο που εφαρμόζεται. Και βέβαια, χωρίς ποτέ να παραλείπουμε να επιβραβεύουμε τους μικρούς μας …παραβάτες όταν μας αποδεικνύουν ότι ναι, κατανόησαν το σφάλμα.

    Κάπως έτσι, όταν είδα ότι και το δικό μου αγγελούδι είχε αρχίσει να ξεφεύγει, θεώρησα ότι αφού της την χάρισα μία, δύο, τρεις... είχε έρθει η ώρα της τιμωρίας. Το πλάνο απλό.

Κανόνας #1.

    Στέρηση - όταν με τη συμπεριφορά σου δείχνεις ότι δεν εκτιμάς αυτά που σου δίνονται, τότε ήρθε η ώρα να τα στερηθείς!

 Έτσι, μέχρι αλλαγής, τέλος οι παρέες στο σπίτι, οι επισκέψεις σε φίλους, οι παιδικές χαρές, η τηλεόραση με τα παιδικά το Σαββατοκύριακο… όλων αυτών που σου αρέσουν.

Κανόνας #2.

    Χρονοδιάγραμμα - ένα απλό σχεδιάγραμμα ενός ημερολογίου, για τα παιδιά που δεν μπορούν ακόμη να διαβάσουν, στο οποίο σβήνεται η κάθε ημέρα που περνάει

Η τιμωρία σου θα είναι μέχρι τις …29 Φεβρουαρίου. Αν η συμπεριφορά σου βελτιωθεί, μπορεί και να λήξει νωρίτερα. Αν όχι, θα επιμηκυνθεί. Στο χέρι σου είναι να τροποποιήσεις τη διάρκεια της. Η επιλογή δικιά σου!

Κανόνας #3.

    Προγραμματισμός - αναλυτικό ημερήσιο πρόγραμμα. Χωρίζουμε την ημέρα σε ζώνες, και, όσο πιο κατανοητά γίνεται, γράφουμε ή σχεδιάζουμε τις υποχρεώσεις.  Ιδανικά το βάζουμε σε σημείο του σπιτιού ή του δωματίου που θα μπορεί εύκολα  να το συμβουλεύεται το παιδί μας ώστε να μην ξεχνιέται. Καλό είναι να επιβραβεύουμε κάθε …μικρή νίκη του παιδιού! Ένα αυτοκόλλητο, μία τόση δα παραχώρηση από μεριά μας (…ένα 5’ βίντεο στο YouTube)  του δίνει κίνητρο να συνεχίσει! 

Το πρόγραμμα της Βασιλείας… Της Νικολέττας άγγιζε τα όρια του vintage όταν έκανα την αναδημοσίευση του παρόντος!

Κανόνας #4.

    Συνέπεια - από τη μεριά μας. Το να βάζω τιμωρία το παιδί μου αλλά να αποφασίζω π.χ. ότι θα πάω τελικά στο πάρτυ γενεθλίων που μας κάλεσαν, επειδή είναι κολλητός φίλος και δε θέλω να παρεξηγηθώ, δίνει μόνο λάθος μηνύματα. Αφού είναι τόσο καλοί φίλοι μας, είναι προτιμότερο να αρνηθούμε λέγοντας ότι βρισκόμαστε σε «περιορισμό». 

Κανόνας #5.

    Ανάθεση υποχρεώσεων βάσει ηλικίας - σε κάθε ηλικία των παιδιών υπάρχουν και οι ανάλογες υποχρεώσεις που δύνανται να αναλάβουν. Ίσως να ακούγεται σκληρό για ένα παιδί, όμως τίποτα δεν ενδυναμώνει την αυτοπεποίθησή του, από του να του δείξουμε με τον τρόπο μας ότι το θεωρούμε ΙΚΑΝΟ να κάνει πράγματα.

    Έτσι, στα σχεδόν 6 της Νικολέττας, το να είναι υπεύθυνη για την προετοιμασία της τσάντας του Νηπιαγωγείου ή το να θυμηθεί να επιστρέψει τα βιβλία της δανειστικής βιβλιοθήκης είναι υποχρεώσεις που μπορεί να αναλάβει.

Κανένας δεν είπε ότι θα πρέπει να ετοιμάσει το snack που θα πάρει μαζί της, αλλά το να το βάλει στην τσάντα της, να επιβεβαιώσει ότι υπάρχει πετσέτα και νερό και να θυμηθεί ότι πρέπει να τα πάρει μαζί της, είναι αρκετά. Και επειδή ως γονείς έχουμε αυτή τη …φοβία «τί εικόνα θα σχηματίσει για 'μένα η δασκάλα αν το παιδί πάει χωρίς τσάντα..." ή κάτι ανάλογο... εξηγείστε το! Αυτό έκανα και εγώ... Ενημέρωσα τη Νηπιαγωγό μας, κυρία Φανή, ότι τα όσα δει στο προσεχές διάστημα, δεν είναι δικιά μου αδιαφορία, αλλά ανάληψη υποχρεώσεων του παιδιού.  

Κανόνας #6 και τέλος…

    Ενήλικας για μία ημέρα – ή αλλιώς μια επισκόπηση του μέλλοντος! 

   Δεν υπάρχει παιδί που να μην έχει αμφισβητήσει τους γονείς του σε κάποια φάση της ζωής του. Με έκπληξη βλέπω, και ακούω και στη δουλειά, ότι αυτή η φάση έρχεται πιο γρήγορα από ό,τι περιμέναμε.

«ΟΚ... δεν κάνω τη ‘δουλειά’ μου ως γονιός αρκετά καλά... τί λες; Δοκιμάζεις κι εσύ; Ίσως να διαπιστώσεις ότι μπορεί να μην τα κάνω αρκετά καλά αλλά σίγουρα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ!»

    Εμείς το δοκιμάσαμε εχθές. Το Σαββατοκύριακο προετοιμαζόμασταν σχετικά με την ημέρα, με σχεδιαγράμματα και ξυπνητήρια που θα ηχούν για προειδοποίηση του κάθε βήματος. Η Νικολέττα στο ρόλο «ενήλικα για μία ημέρα» θα ακολουθούσε το πρόγραμμά μου, τόσο όσο της επιτρέπει η ηλικία της. 

Θα έπρεπε λοιπόν να ξυπνήσει όχι απαλά με το χάδι μου, αλλά βίαια από ένα ξυπνητήρι που χτυπάει, να πάει για την πρωινή ρουτίνα του μπάνιου, να βγάλει έξω το σκυλάκι της, να του βάλει φρέσκο νερό και φαγητό, να ετοιμάσει το πρωινό της με τα δημητριακά και το γάλα …κ.ο.κ. Το στοίχημα απλό!

«Αν τα καταφέρεις τότε θα μπορείς να φέρεσαι και σα μαμά. Αν όχι, τότε καλύτερα να μείνεις το παιδάκι για λίγα χρόνια ακόμη.»

Θα μου πείτε …έκλεβα εκκλησία! Ναι, όμως ο στόχος δεν ήταν ούτε για να απογοητευτεί και να νιώσει άσχημα, ούτε για να πανηγυρίσω την αποτυχία της. Και παρά το ότι από το πρωινό ξυπνητήρι είχε ήδη χάσει, νομίζω ότι το πείραμα, απέδωσε! Μόνο έτσι μπορώ να ερμηνεύσω τη φράση της πριν κοιμηθεί…

 

«Μαμάκα, νυστάζω! Θα με πάρεις αγκαλιά όπως όταν ήμουν μωρό;»