Μπαμπάδες οι λατρεμένοι!

 Με την ευκαιρία μιας συζήτησης που είχα πρόσφατα, θέλησα να γράψω κάτι αφιερωμένο στους μπαμπάδες μας!

    Εφημερία νύχτας καλοκαιριού σε μεγάλο Παιδιατρικό Νοσοκομείο των Αθηνών.

Εποχή χαμηλής νοσηρότητας αφενός, διακοπών αφετέρου. Στα ιατρεία των επειγόντων περιστατικών, εφημερεύοντες γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό και τραυματιοφορείς μιλάνε μεταξύ τους.

Ξαφνικά, κάπου από μακριά, ακούγεται η αγωνιώδης φωνή ενός άντρα. Ψάχνει με το βλέμμα πού θα πρέπει να πάει. Κρατάει ένα αγοράκι στην αγκαλιά, γύρω στα 3. Το παιδί ήρεμο, κοιτάζει με απορία το χώρο. Το βάζουμε γρήγορα στο ιατρείο και ο μπαμπάς το ξαπλώνει στο εξεταστικό κρεβάτι. Ο μικρούλης εξακολουθεί να κοιτάζει απορημένος. Φαίνεται μια χαρά, αλλά η νευρικότητα του μπαμπά δεν αφήνει περιθώρια χαλάρωσης σε κανέναν. Λαμβάνονται γρήγορα τα στοιχεία και προχωράμε στη λήψη ιστορικού...

-Τί συνέβη?

-Το παιδί έχει χτυπήσει!

-Πού έχει χτυπήσει?

-Στον τοίχο στο διάδρομο, εκεί που έχουμε ένα κάδρο...

-...

 

    Σαν και αυτή την ιστορία, είμαι σίγουρη ότι όλοι οι παιδίατροι έχουν και μάλιστα πολλές!

Η μαμά λείπει, αλλά το παιδί αρρώστησε... Και τώρα πρέπει να πάμε στο γιατρό!

 

    Συνήθως αυτή αποτελεί την πρώτη γνωριμία μας. Δε ξέρουν το όνομά σου, και σε βλέπουν πρώτη φορά. Τους ρωτάς τί έχει το παιδί και απαντούν μονολεκτικά. Όταν ζοριστούν με τις ερωτήσεις που κάνεις, κάνουν τη μαγική κίνηση...

Βάζουν το χέρι στην τσέπη, βγάζουν το κινητό και αφού σχηματίσουν αριθμό σου λένε:

 

-Γιατρέ να! Μιλήστε καλύτερα με τη σύζυγο...

 

Η απάντηση στο «ποιο αυτί πονάει?» είναι ... «το δεξί όπως βλέπουμε το παιδί» (το αριστερό δηλαδή)

 

    Λατρεμένοι μπαμπάδες! Έτοιμοι να κατακτήσουν τον κόσμο, και μόλις τους δίνεις ένα "άρρωστο" παιδί στην αγκαλιά, χάνεται η γη κάτω από τα πόδια τους!

 

Τις μαμάδες τις αγαπώ...

Με όλη μου την καρδιά, με κατανόηση, με σεβασμό, με θαυμασμό. Ταυτίζομαι.

Μεγαλώνω και εγώ παιδί, στην ίδια εποχή.  

Τις νιώθω δίπλα μου, δικούς μου ανθρώπους. Αισθάνομαι ότι αφού μου εμπιστεύονται τα πολυτιμότερα αποκτήματά τους, αφού γκρεμίζουν τοίχους ανάμεσά μας, μου ανοίγουν τις πόρτες των σπιτιών και της ψυχής τους, δε μπορώ να είμαι διαφορετική εγώ...

 

Μαζί τους δακρύζω, ξενυχτάω, αγωνιώ, γελάω με την καρδιά μου, αστειεύομαι, καμαρώνω...

 

Τους μπαμπάδες..., τους λατρεμένους μας μπαμπάδες, δε ξέρω πώς να το εκφράσω πιο σωστά... τους βλέπω σαν ένα ντοκυμαντέρ!

Τους παρατηρείς στο συγκεκριμένο περιβάλλον και κάνεις καταγραφή των ανθρωπολογικών στοιχείων!

Δεν το λέω για κακό. Προς Θεού! Η συντριπτική πλειοψηφία ανταποκρίνεται με εξαιρετική επιτυχία στο ρόλο της.

Είναι μια απόλαυση να τους βλέπεις, μπαμπά και παιδιά, πώς έχουν ταιριάξει. Με πόση τρυφερότητα κοιτάζουν και αγκαλιάζουν τα παιδιά τους, πώς προσπαθούν να καλύψουν τις ανάγκες  των μικροσκοπικών πλασμάτων. Πώς τους κάνουν τα χατήρια (εκεί που η μαμά λέει "ΟΧΙ"!).

 

Απλά, ο ρόλος τους είναι διαφορετικός. Ό,τι και να κάνουμε, μαμάδες δε θα γίνουν... ευτυχώς!

 

Τους θέλουμε να είναι αυτό το "διαφορετικό" στις ζωές των παιδιών μας.

Να παίζουν το πιο σκληρό παιχνίδι, το… «κλωτσομπουνίδι» που λέω εγώ.

Να παροτρύνουν στα δύσκολα.

Να ρισκάρουν και να μαθαίνουν στα παιδιά να αναπτύσσουν τέτοιες συμπεριφορές.

Να μη φοβούνται στο σκοτάδι.

Να παίρνουν φόρα και κάνουν τη βουτιά από το μόλο.

Να ανεβαίνουν στο μεγαλύτερο ποδήλατο, χωρίς τις βοηθητικές ρόδες.

 

Θέλουμε να μη νοιάζονται αν βγάλουν τα παιδιά με την πυτζάμα έξω...(άλλωστε μοιάζει τόσο πολύ με το παντελονάκι που φορούσε εχθές...)

 

Ας μπερδεύουν τα παπούτσια και φορούν το δεξί στο αριστερό...

 

Θέλουμε την αλογοουρά δεμένη με το δεματικό των καλωδίων

 

 

Θέλουμε αυτή την πιο απλή εκδοχή της ζωής.

Χωρίς πολλά-πολλά...

Χωρίς πολυπλοκότητα...

Χωρίς «φτιασίδια»...

Με λίγη λάσπη στο παντελόνι και το σημάδι από τη γρανίτα στο T-shirt...

 

Και τί έγινε αν φάνε παγωτό για πρωινό; Μια φορά είναι μόνο, και αυτό που θα γίνει είναι να έχουν τα παιδιά μας τις πιο τρυφερές αναμνήσεις!

 

«…θυμάσαι που έλειπε η μαμά και παίζαμε κρυφτό ΟΛΗ μέρα;»

 

Οι κανόνες υπάρχουν για να παρακάμπτονται μία φορά στις τόσες! Συνήθως από τους λατρεμένους μας μπαμπάδες.

 

Τις μαμάδες τις αγαπώ, τους μπαμπάδες όμως, για την απλότητα της ζωής που μας μαθαίνουν, τους λατρεύω!