Χρόνια πολλά Νικολέττα !

   Νικολέττα μου, έφτασες τα 15… 

    Πότε κιόλας; Εγώ θυμάμαι ακόμη τον εαυτό μου να σου γράφω γράμμα, τότε, που ήσουν μόλις έξι χρονών και έπεφτε το πρώτο σου δοντάκι. 

    Και τώρα, στα 15, ενώ θέλω να μη βλέπω ότι μεγαλώνεις, δέχομαι από παντού επίθεση για να το δω. 

Μία εβδομάδα τώρα με ενημερώνουν όλες οι διαδικτυακές πλατφόρμες ότι «η Νικολέττα γίνεται 15 και από την επόμενη εβδομάδα θα μπορεί να διαχειρίζεται μόνη της τους λογαριασμούς της…»

    Σου έχω πει τελευταία ότι αυτά τα 15 χρόνια κύλισαν γρήγορα; Ναι, ε; Στο ‘χω πει. Εντάξει, μόνο μία ακόμη θα στο πω. Πέρασαν γρήγορα. Και τώρα στη θέση σου βρίσκεται μια υπέροχη νέα γυναίκα, …εγκλωβισμένη σε σώμα έφηβης, έτοιμη να πάρει για πάντα τη θέση του μικρού μας κοριτσιού, που έκανε βουτιές στο Παντέλι.

    Κι όσο κι αν ακούγεται μελαγχολικό, ειλικρινά δεν είναι! Ίσως επειδή καμαρώνω για όσα είσαι, για όσα γίνεσαι, για όλα όσα είμαι σίγουρη ότι θα γίνεις. 

    Γύρισε το κεφάλι σου πίσω μόνο για μια στιγμή και δες το δρόμο που έχεις διανύσει, δες αυτά που έχεις καταφέρει μόνη σου.  Πατώντας σε σίγουρα βήματα, στα δικά σου πόδια. Δεν ήταν εύκολα, ούτε ανώδυνα, ούτε ευχάριστα πάντα. Ήταν και δύσκολα, και άσχημα… και έκλαψες πολύ και ένιωσες την καρδιά σου να γίνεται χίλια κομμάτια …και οι δικές μας καρδιές γίνονταν ακόμη περισσότερα που σε βλέπαμε χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι για να πάρουμε τον πόνο και τη στεναχώρια σου. Όμως τα κατάφερνες κάθε φορά, όπως ξέρω ότι θα τα καταφέρνεις πάντα. Να ξέρεις πως μας έκανες περήφανους και μας κάνεις περήφανους κάθε μέρα. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.

Γιατί έχεις πολύ περισσότερη δύναμη από όση νομίζεις. 

Γιατί βάζεις το «εμείς» πάνω από το «εγώ».

Γιατί επιλέγεις τη σκληρή δουλειά και όχι την εύκολη λύση.

Γιατί διαλέγεις πάντα τον δύσκολο αλλά και έντιμο τρόπο για να ξεπερνάς τα εμπόδια. 

Γιατί πιστεύεις στο καλό των ανθρώπων, κι ας σε έχουν απογοητεύσει. 

Γιατί αγαπάς με την καρδιά σου και δεν φοβάσαι να το δείχνεις. 

Γιατί για όσα έχεις κατακτήσει έως τώρα, πάλεψες σκληρά και σου ανήκουν.

    Νομίζω ότι οι άνθρωποι γεννιούνται, δεν γίνονται, και δεν μπορώ να πάρω τα εύσημα για τον χαρακτήρα σου που είναι σπάνιος Νικολέττα μου. 

 Είμαι περήφανη που είμαι η μαμά σου.

    «Όσα χρόνια κι αν περάσουν μέχρι να συναντηθούμε ξανά, είμαι σίγουρη ότι θα την αναγνωρίσω στο πλήθος από το φως που θα εκπέμπει» μου έγραφε κάποτε η νηπιαγωγός σου. Κι είχε τόσο δίκιο.  

    Το μόνο που θέλω είναι να το δεις κι εσύ, και να το πιστέψεις ότι είναι δικό σου! Μην το φοβάσαι Νικολεττάκι μου! Μη σε τρομάζει. ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ! 

    Χρόνια σου πολλά κοριτσάκι μας. Να είσαι γερή, ευτυχισμένη και περιστοιχισμένη από ανθρώπους που σε αγαπούν αληθινά. Θα σου δώσω την ίδια ευχή άλλη μια χρονιά…

…να απαιτήσεις από τη ζωή να σου χαρίσει όλα αυτά που αξίζεις. Χρόνια σου πολλά!