Ο κύκλος της νεράιδας των δοντιών

Αφιερωμένο στην κόρη μου που μεγαλώνει, και μαζί της μεγαλώνουμε κι εμείς.

    Στην ηλικία που έχω φτάσει θεωρώ ότι η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο από μια συνέχεια από μικρούς κύκλους. Κάθε τόσο ένας κύκλος ολοκληρώνεται προκειμένου να ανοίξει κάποιος καινούργιος. Μου κάνει πιο «θεατρικό» όλο αυτό, και μου αρέσει αυτή η αυλαία. Πάντα υπάρχει μια αγωνία για αυτό που έπεται και πάντα περιμένουμε να δούμε το τέλος. Κάποτε θα είναι αστείο, κάποτε συγκινητικό.

    Κύκλοι πολλοί η παιδική μας ηλικία, κύκλος τα φοιτητικά μας χρόνια, κύκλος η γνωριμία με τον σύντροφο της ζωής μας, κύκλος η εγκυμοσύνη...

    Και με αυτά κι αυτά, φτάσαμε στον «κύκλο της Νεράιδας των δοντιών».

    Εγώ μεγαλώνοντας, αν και με αρκετές προσλαμβάνουσες από την αλλοδαπή, δεν είχα Νεράιδα των δοντιών. Ίσως επειδή είχα πιο παραδοσιακή γιαγιά, που άνοιγε φύλλο και έπλεκε ώρες ατελείωτες με το βελονάκι, είχα μάθει ότι αν ήθελες να αποκτήσεις γερά δοντάκια, όφειλες να πετάξεις αυτά που άλλαζες στα κεραμίδια.

    Παρ’ όλα αυτά, ο Χολαργός ήταν προάστιο που είχε εξελιχθεί και δεν είχαν μείνει και πολλά κεραμίδια στη δεκαετία του ’80. Έτσι, τα κεραμίδια τα είδε μόνο ένα μου δοντάκι που άλλαξα ενώ κάναμε διακοπές στον παππού και τη γιαγιά ... και μάλιστα, σε κεραμίδια της γειτονιάς, μια που η παραδοσιακή μου γιαγιά είχε ταράτσα!

    Η Νικολέττα όμως, είναι άλλο ένα σύγχρονο παιδί σαν όλα τα άλλα που μεγαλώνουν γύρω μας. Γνωρίζει ότι αν αργήσεις με το ταχυδρομείο, δε χάλασε ο κόσμος, γιατί μπορείς να στείλεις και e-mail στον Άη Βασίλη. Ξέρει ότι οι αποστάσεις είναι μικρές και ότι ο μπαμπάς στην Αμερική απέχει μόνο ένα face time. Γεμίζει απορία όταν βλέπει ασπρόμαυρο ή βουβό κινηματογράφο, σαστίζει όταν βλέπει τηλέφωνο με το στρογγυλό καντράν και χωρίς ούτε ένα πλήκτρο!

    Τα δόντια τα αναλαμβάνει η Νεράιδα των δοντιών. Τα βάζουμε κάτω από το μαξιλάρι μας, και ενώ εμείς κοιμόμαστε, έρχεται αθόρυβα, τα παίρνει, και στη θέση τους μας αφήνει ένα νόμισμα, ένα δώρο και άφθονη νεραϊδόσκονη!

    Ίσως επειδή όλοι οι σύγχρονοι γονείς τρέχουμε, δεν προλαβαίνουμε να δούμε ότι τα παιδιά μας μεγαλώνουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Μου φαίνεται σα να πέρασε μια μέρα από εκείνο το κρύο πρωινό του Φεβρουαρίου που γύριζα σπίτι με το Μωρό Μας!

    Νόμιζα ότι είχα πολλά χρόνια μπροστά μου μέχρι να έρθει η στιγμή να απασχοληθώ με το θέμα "Νεράιδα των δοντιών" και για αυτό και η κλαμμένη της φατσούλα με άφησε εμβρόντητη...

-Μαμααααααά, το δοντάκι μου κουνιέται!

    Ξεπερνώντας το ξάφνιασμα, την αγκάλιασα για να την παρηγορήσω, τη φίλησα και επιπόλαια της είπα «μεγαλώνεις». Μετά, όλο ενθουσιασμό, τραβήξαμε φωτογραφίες και βίντεο προκειμένου να  απαθανατίσουμε τη στιγμή και να στείλουμε τα ευχάριστα νέα στον μπαμπάκα μας.

    Το ίδιο απόγευμα, το μικρό μου κοριτσάκι, άλλαξε φατσούλα και πάλι, συννέφιασε και με ζόρι συγκρατούσε ένα χείμαρρο δακρύων. Όταν θέλησα να μάθω την αιτία της μελαγχολίας της, ξέσπασε, και απαρηγόρητη μου είπε:

"Δε θέλω να αλλάξω δοντάκια μαμά... Δε θέλω να μεγαλώσω!"

«Έι, αγάπη μου, τί δάκρυα είναι αυτά? Δεν είναι κακό που μεγαλώνεις! Πρέπει να χαίρεσαι για αυτό. Σημαίνει ότι θα μπορέσεις μια μέρα να κάνεις αυτά που τώρα δε μπορείς. Θα πας στο μεγάλο σχολείο, και μετά στο μεγαλύτερο. Θα μαθαίνεις και θα γνωρίζεις νέα πράγματα, θα κάνεις φίλους και κάποτε θα έρθει η στιγμή που θα μας πεις ότι γνώρισες ένα αγόρι που το αγαπάς και σε αγαπάει...

    Θα φύγεις από το σπίτι μας, θα ζεις σε δικό σου, θα έχεις τη δική σου οικογένεια, θα είσαι ευτυχισμένη. Ο μπαμπάς και εγώ θα είμαστε τόσο -μα τόσο- χαρούμενοι που θα σε βλέπουμε πως μεγάλωσες και πως είσαι ευτυχισμένη!»

Τί να πεις σε ένα παιδί όταν σε κολλάει με 4 λεξούλες στον τοίχο? 

    Από τη μία το στόμα σου που λέει ό,τι μπορεί για να διασκεδάσει τη στιγμή, από την άλλη το μυαλό και η καρδιά σου που λένε άλλα...

Το μυαλό μου έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα και σκεφτόμουν...

Ούτε κι εγώ θέλω να μεγαλώσεις αγάπη μου! Υπάρχουν στιγμές που νομίζω κι εγώ ότι θέλω να μείνεις για πάντα μικρούλα, να μας έχεις πάντα ανάγκη! Να σε φροντίζουμε, να χώνεσαι στο κρεβάτι μας και να απλώνεις τα χεράκια σου για να μας χωρέσεις στην αγκαλιά σου.

    Πότε περάσαν 6 χρόνια? Μου φαίνεται σα χθες που πήγαινα με το μπαμπά σου στο μαιευτήριο.

    Θυμάμαι εκείνη την Πέμπτη που κόβαμε την τούρτα γενεθλίων του μπαμπά σου και παίρνω όρκο πως για αυτή τη φορά, ήξερα την ευχή του. 

Το ίδιο βράδυ, πέφταμε στο κρεβάτι γνωρίζοντας πως από την επόμενη μέρα το πρωί, η ζωή μας θα άλλαζε για πάντα. 

«Από αύριο δε θα είμαστε ζευγάρι, θα είμαστε ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!»

    Κλείναμε την πόρτα του σπιτιού κρατώντας τη βαλιτσούλα και την ανάσα μας! 

«Φεύγουμε 2 και θα γυρίσουμε 3!»

    Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια εκείνης της μέρας. Τη μαία που με παρέλαβε, τους γιατρούς που με εξέτασαν...

«Αργεί πολύ ακόμη;»

    Δε βλέπαμε την ώρα να σε γνωρίσουμε. Θυμάμαι το δωμάτιο που μας έβαλαν μαζί με τον μπαμπά. Μας είχε πιάσει νευρικό γέλιο από την αγωνία, ασταμάτητο! Περιμέναμε κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο και οι δύο το ρολόι. 

«Αργεί;»

    38+ εβδομάδες. Ναι, ήταν πολλές. Ήταν ΚΑΙ ο γάιδαρος ΚΑΙ η ουρά του και τώρα η υπομονή μας είχε εξαντληθεί! Πόσο πια πρέπει να περιμένουμε;

Και όταν ήρθαν να μας πάρουν... ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

Κι έπειτα, ήρθες! Ένα μικροσκοπικό πλασματάκι που το έβλεπα να αλλάζει χέρια μεταξύ γιατρών, νοσηλευτριών, μαίας και παιδιάτρου και αναρωτιόμουν πότε θα έρθει και η σειρά μου να σε κρατήσω! Ο μπαμπάς έσκυψε να με φιλήσει και να μου ψιθυρίσει:

«…έγινε το χατήρι σου! Είναι κοριτσάκι!»

    Σε έβαλαν πάνω μου για να αισθανθείς οικεία και να ακούσεις την καρδιά μου... Πώς γινόταν αυτό; Η καρδιά μου είχε σταματήσει εκείνη τη στιγμή που σε έβλεπα. 

Δε σε χόρταινα μωρό μου. Ήσουν το δικό μας μωρό! Ολόδικό μας.

    Τόσα χρόνια δούλευα αναμέσα σε μωρά που έρχονταν στον κόσμο. Τόσες φορές ήμουν εγώ αυτή που τα έβαζα πάνω στις μαμάδες τους για να τα δουν, για να τα αγκαλιάσουν και τώρα, ήρθε η ώρα να είμαι εγώ αυτή που θα το κρατήσει στην αγκαλιά της.

«Θα το πάρω σπίτι μου αυτό!»

    Θυμάμαι να κοιτάω με ανυπομονησία το ρολόι. Πότε θα σε ξαναφέρουν; Θέλω να σε δω ξανά, να σε νιώσω, να σε αγκαλιάσω να σε φιλήσω.

Τόσες διάσπαρτες μνήμες από εκείνες τις ημέρες...

Τόσες εικόνες που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου.

Ήθελα να σου γράφω κάθε μέρα κι από ένα γράμμα για να διαβάζεις όταν θα μεγαλώσεις.

Όταν θα έρθει η ώρα να γίνεις κι εσύ μαμά να σε έχω προετοιμάσει για όλη αυτή τη μαγεία που κανείς δε με προετοίμασε, που κανείς δε μπορεί να μας προετοιμάσει!

Να σε αφήσω να ξέρεις ότι κάθε μέρα θα σε αγαπάω περισσότερο και να το θυμάσαι για τις φορές που θα θυμώσεις μαζί μου που σου βάζω τις φωνές επειδή δε βάζεις τις παντόφλες σου, επειδή δε μαζεύεις τα παιχνίδια σου και επειδή ξεχνάς να βουρτσίζεις τα δοντάκια. 

    Σε αγαπώ όσο τίποτα άλλο, ακόμη κι όταν σε βάζω τιμωρία και ας με ρωτάς  με παράπονο στα μάτια «...δεν το αγαπάς πια το κοριτσάκι σου;»

    Να με συγχωρέσεις όταν θα σου απαγορέψω να πας στο πάρτυ με τα παιδιά που δε ξέρω ή που θα έρθω να σε πάρω πιο νωρίς από τους άλλους γονείς! 

Να προσπαθείς να μη μας δείχνεις πόσο ντρέπεσαι που θα σε συνοδεύουν οι γονείς σου... Να ξέρεις πως το νιώσαμε κι εμείς αυτό, με τους δικούς μας...

    Είναι τόσα αυτά που θέλω να σου γράψω που όλες οι σελίδες του κόσμου δε μου φτάνουν. 

Όμως, πριν κλείσω, ένα μόνο τελευταίο πράγμα θέλω να σου πω, και ξέρω ότι όταν μεγαλώσεις θα το καταλάβεις...

Συγγνώμη που δε σε παρότρυνα να βάλεις το δοντάκι σου στο μαξιλάρι για τη Νεράιδα των δοντιών. 

Συγγνώμη που σε βοήθησα να το βάλουμε στο κουτάκι στο συρτάρι του κομοδίνου!

Η δικαιολογία ήταν «…για να το δει όταν γυρίσει ο μπαμπάς σου!», αλλά μεταξύ μας... ούτε κι εγώ την πολυσυμπαθώ αυτή την ξενόφερτη κυρία! 

Έρχεται, και δοντάκι - δοντάκι, παίρνει μαζί της την παιδική σου ηλικία. 

Ας μη το μάθει ακόμη ότι μεγάλωσες, ας μείνει το δοντάκι σου στο συρτάρι μας για λίγο ακόμη!

                                        Σ' αγαπώ πολύ, 

                                        η μαμά σου!