Πώς να γίνουμε καλύτεροι ασθενείς!

    Πολλές φορές ακούω ή διαβάζω σχόλια ασθενών ή συνοδών ασθενών, σχετικά την αργοπορία των ραντεβού στον γιατρό τους. Εχθές, μια φίλη και παλιά συμμαθήτρια, αναρωτιόταν γιατί αφού το ραντεβού με το γιατρό της ήταν στις 15.30 τελικά την είδε στις  17.00!

    Ναι, είναι γεγονός, αργούμε, ενίοτε πολύ, πάρα πολύ!

Από τη μια ο ασθενής, από την άλλη το τηλέφωνο που χτυπάει επίμονα και ξέρεις ότι πρέπει να απαντήσεις, να και ένα mail που έφτασε με φωτογραφίες ενός περίεργου εξανθήματος του παιδιού που είναι μακριά και δεν έχει πώς να έρθει σε 'σένα…

Άλλοτε πάλι, ο τελευταίος που εχει την ευθύνη είναι ο γιατρός σου. Όχι λέτε;

..ως δικηγόρος του διαβόλου, και παιδίατρος που πασχίζω για τη συνέπεια των ραντεβού, εξηγώ ΑΚΡΙΒΩΣ πώς γίνεται αυτό...

1. Επείγοντα.

    Έχετε έρθει για ένα επαναληπτικό εμβόλιο στο 6χρονο παιδί σας, και εκείνη την ώρα εισβάλλει -κυριολεκτικά- γονιός με το 4μηνο βρέφος που ψήνεται στον πυρετό στην αγκαλιά... Ναι, το ξέρω ότι για κάθε γονιό το παιδί του είναι πάνω από όλα. Ξέρω επίσης ότι έχετε κλείσει  το ραντεβού εδώ και μια εβδομάδα, αλλά για σκεφτείτε το πιο ψύχραιμα... Εσείς, τί θα θέλατε να κάνουν οι άλλοι γονείς αν στη θέση αυτού που κρατάει το βρέφος βρισκόσασταν εσείς;

2. Η συνέπεια (μπορεί να) είναι μια μοναχική εμπειρία.

    Εγώ είμαι στο ιατρείο μου την ώρα που πρέπει να είμαι. Το ίδιο και εσείς. Οι άλλοι;  

Μη σας φανεί τραβηγμένο, αλλά το ένα δεκάλεπτο που θα καθυστερήσει ένας, συνεπάγεται 1 ώρα καθυστέρηση στο 6ο ραντεβού. 

Εντάξει, υπήρξα και εγώ μαμά βρέφους, και ξέρω ότι την ώρα που είμαστε στην πόρτα του σπιτιού για να φύγουμε, οι πιθανότητες να κάνει εμετό, να ξεχειλίσει η πάνα ή να βάλει ανεξήγητα τα κλάματα αυξάνουν επικίνδυνα. Κρατάω στο πίσω μέρος του μυαλού μου τις εκπλήξεις που μπορεί να μου επιφυλάσσει ο θησαυρός μου, και κανονίζω ανάλογα το χρόνο μου.

3. Σαφήνεια στις πληροφορίες.

    Όταν λέτε «…έχω το παιδί (ενικός αριθμός) άρρωστο, και θέλω να το δείτε γιατρέ...» ο συνομιλητής σας αντιλαμβάνεται ότι μιλάμε για 1 (ΕΝΑ) παιδί. Όταν όμως, αφού τελειώνω την εξέταση με το ΕΝΑ παιδί πετάτε την προσφιλή ατάκα των γονιών «Γιατρέ, ...ρίξτε μια ματιά στη Μάρθα που βήχει λίγο!», είναι πολύ δύσκολο να σας εξηγήσω ότι «ματιά» χαρακτηρίζω αυτό που έκανα μόλις η Μάρθα μπήκε στο ιατρείο μου, ενώ αυτό που ζητάτε είναι «εξέταση» το οποίο απαιτεί ένα εύλογο χρονικό διάστημα (εφόσον σέβομαι τον ασθενή μου και τη δουλειά μου).

4. «Σκονάκια»

    Στο σχολείο έσωζαν ζωές! Το ίδιο και στο γραφείο του γιατρού.
Ανήκω στην κατηγορία που προτείνω πάντα στους γονείς να σημειώνουν αυτό που σκέφτηκαν.

    Ως ασθενής μου συμβαίνει και εμένα. Η σημαντικότερη ερώτηση που ήθελα να κάνω στον γιατρό μου, μου έρχεται αμέσως μόλις κλείσω πίσω μου την πόρτα του ιατρείου του, …πατήσω το κουμπί του ασανσέρ, ή ξεκινήσω το αυτοκίνητο! 

Πολλά είναι αυτά που έχουμε στο μυαλό μας, οπότε; Τί πιο χρήσιμο; Ξέρετε πόσος χρόνος σπαταλάται με το να περιμένουμε και οι δύο πλευρές να θυμηθείτε αυτό το «…κάτι άλλο ήθελα να ρωτήσω γιατρέ, που δε μου 'ρχεται τώρα!»;

    Τέλος (last but not least)...

5. Προτεραιότητες

    Μου τυχαίνει συχνά να καθυστερώ με ασθενείς. 

    Πολλές φορές για παράδειγμα, ο χρόνος που έχω υπολογίσει ανά ασθενή δεν αρκεί. Μια φαινομενικά «απλή» υπόθεση, ίσως να μην είναι και τόσο απλή.

«Κόκκα παιδί μου, τίποτε δεν είναι απλό στην ιατρική...» μου έλεγε ο Διευθυντής της Παθολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου που έκανα αγροτικό.

    Μια διάγνωση που θέλει χρόνο, τόσο για να τεθεί, όσο και για να την εξηγήσεις, κάτι δυσάρεστο που δε μπορεί να ειπωθεί σε 5 δευτερόλεπτα... πάντα θα υπάρχει κάποιος λόγος καθυστέρησης.

Συχνότερα όμως μου τυχαίνει να καθυστερώ με τους γονείς των ασθενών ... 

  

    Η παιδιατρική, και κάθε υποειδικότητα αυτής (καρδιολόγοι, ενδοκρινολόγοι, πνευμονολόγοι... και μια πληθώρα γιατρών με πρώτο ή δεύτερο συνθετικό τη λέξη «παίδο -ων») είναι πολύ ιδιαίτεροι κλάδοι της ιατρικής. Έχεις μια διαφορετική σχέση με τους ασθενείς και τις οικογένειες. Σε θεωρούν δικό τους άνθρωπο, και πολλές φορές θέλουν τη γνώμη σου για θέματα που δεν αφορούν μόνο στον πυρετό και το αυτί που πονάει και που ξεφεύγουν από τα όρια της ιατρικής. Οφείλεις να ακούς, να αφουγκράζεσαι, να αντιλαμβάνεσαι και να συμμετέχεις στον προβληματισμό τους. 

Υπάρχουν πράγματα που τους βασανίζουν και που χρειάστηκαν θάρρος και εμπιστοσύνη για να σου εκμυστηρεύτουν. 

Ζητούν τη βοήθειά σου σε μια απόφαση που θέλουν να πάρουν και που αφορά στο παιδί τους. Άραγε, όλοι δεν έχουμε βρεθεί σε ανάλογη θέση;

    Εσείς λοιπόν, που κάθεστε στο σαλόνι και περιμένετε καρτερικά (ή όχι και τόσο) μπορείτε να με θεωρείτε αδιάφορη προς εσάς. Εγώ πάλι, θεωρώ ότι αδιάφορη θα ήμουν αν βιαζόμουν να περάσω μέσα το επόμενο ραντεβού. Αν «ξεπετάξω» σε πέντε λεπτά τον ασθενή μου, το πιθανότερο είναι ότι το ίδιο ακριβώς θα κάνω και με εσάς!