Η Αθήνα που αγαπώ
Δεκαπενταύγουστο κιόλας!
Αρνούμαι να μπω στη λογική ότι το καλοκαίρι τελειώνει. Μια χαρά το καλοκαίρι είναι ακόμη εδώ και επειδή άργησε να έρθει, θα αργήσει και να φύγει! Ακούς εκεί…
Ας αρχίσουν πρώτα τα σχολεία, ας πάρουν τα παιδιά βιβλία (CD-ROM, USB… ό,τι έχει το Υπουργείο εν πάσει περιπτώσει), ας γίνει και η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και μετά το συζητάμε!
Προς το παρόν, προτείνω να απολαύσουμε ό,τι έχει ο καθένας. Τη θάλασσα όσοι είμαστε παραθαλάσσιοι, τα δάση και τα όρη όσοι πήραν τα βουνά ή την απολύτη προσωπική μου αγαπημένη…
…ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ!
Ως παλιά κάτοικος Αθηνών, και δη, για ένα σύντομο φεγγάρι, κέντρου Αμπελοκήπων δεν έχω καλύτερο από την Αθήνα τον Αύγουστο. Τί απόλαυση ήταν αυτή; Έφευγαν οι …οχτροί και μέναμε οι υπόλοιποι στην υπέροχα άδεια και υπέροχα ήσυχη Αθήνα. Απολαμβάναμε τις βραδυνές βόλτες στην πόλη που δεν κοιμάται. Διότι μπορεί ο Sinatra να τραγούδησε New York, New York, αλλά κι εμείς οι Έλληνες δεν πάμε για ύπνο με τις κότες! Τόσο όμορφα ερημική η Αθήνα που νιώθαμε την ανάγκη να παίξουμε μπάλα στην Μεσογείων, ή να κάνουμε ποδήλατο στην Πανεπιστημίου.
Και μέσα σε όλα αυτά, νοσταλγική εικόνα ...ΘΕΡΙΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ!
Αν έπρεπε να πω τι μη έμψυχο μου λείπει στο νησί, θα έλεγα αυτό… Θερινός Κινηματογράφος! «Αμαρυλλίς» στην Αγία Παρασκευή με τα τραπεζάκια στο πίσω μέρος, «Ελληνίς» κρυμμένος στην Κηφισίας σα μια μικρή όαση, «Αθηναία» στο Κολωνάκι, ο οικογενειακός κινηματογράφος - αυλή που έφτιαχνε τα απίστευτα sandwich.
Μετά το έργο, πήγαινες για το ποτό σου εύκολα, οπουδήποτε, χωρίς κίνηση, πανικό και στριμωξίδι, και χωρίς να σε περιμένει παιδί, ούτε στο σπίτι σου, ούτε και σε άλλο σπίτι!
Βόλτες στο κέντρο by night. Μοναστηράκι, Θησείο, Γκάζι… Ταράτσες που είχαν μεταμορφωθεί σε art εστιατόριο και jazz bar και από πίσω ο Παρθενώνος φωτισμένος και το φεγγάρι φόντο, λες και το είχε τοποθετήσει κάποιος διαφημιστής.
Μετά λίγο περπάτημα μέχρι το σπίτι. Στη Σεβαστουπόλεως που είχε αποκοιμηθεί. Από το πουθενά, πρόβαλε ανάμεσα στις πολυκατοικίες, η μόνη μονοκατοικία που είχε μείνει όρθια, με τον κήπο γεμάτο λεμονιές και άρωμα από νυχτολούλουδο.
Αυτή η Αθήνα μου άρεσε. Αυτή αγαπούσα και μόνο αυτή νοσταλγώ!
Φύγαμε από την Ελλάδα το 2009. Στην αρχή της κρίσης και της ύφεσης. Όταν γυρίσαμε, δεν κοίταξα πίσω, μόνο μπροστά! Μέσα σε 48 ώρες βρεθήκαμε από το Heathrow του Λονδίνου στο Λακκί της Λέρου. Τώρα δεν ξέρω πια πως είναι ο Αύγουστος της Αθήνας και πιθανότατα να μη θέλω και να μάθω. Αφήστε με να έχω αυτές τις εικόνες, αυτές τις μουσικές και αυτές τις μυρωδιές. Αν έχει αλλάξει τόσο που τίποτα πια δε θυμίζει αυτά που αγαπώ, δε θέλω να μάθω. Ας είναι έτσι στο μυαλό μου. Νοσταλγικά και όμορφα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου