Σταματήστε το “STOP BULLYING”

Όλες αυτές τις ημέρες έχουν γραφτεί πολλά. Διαβάζω, παρατηρώ, αντλώ συμπεράσματα, και θεωρώ ότι έχοντας σχηματίσει μια άποψη, μπορώ πια να γράψω και τη δική μου γνώμη...

    "Bullying" …λες και το φτωχό Ελληνικό λεξιλόγιο δεν έχει έναν όρο για να αντιστοιχίσουμε, αλλά πρέπει να χρησιμοποιούμε αυτόν, τον ξενόφερτο. Και όλοι μας, ως κάτοχοι Proficiency Cambridge “bullying” το ανεβάζουμε, “bullying” το κατεβάζουμε.

    Μέσα σε όλα τα θλιβερά φαινόμενα που έχει να επιδείξει η σύγχρονη κοινωνία μας, διογκώθηκε και αυτό, γιατί ο σχολικός -και μη- εκφοβισμός δεν είναι νέο φρούτο, απλά εμείς ως λαός τον υιοθετήσαμε και τον καλλιεργήσαμε με τις συμπεριφορές μας τα τελευταία χρόνια.

    Από την ασφάλεια του καναπέ μας, όλοι, πίσω από μια οθόνη, δικάζουμε και καταδικάζουμε ανθρώπους, κατονομάζουμε ελαφρά τη καρδία υπευθύνους, έχουμε ήδη κλείσει φυλάκη –αφού έχουμε βασανίσει με όποιο τρόπο μπορούμε-τους θύτες...

Την ουρά μας όλοι όμως...απ’ έξω!

    Εμείς είμαστε οι αθώοι! Εμείς δεν έχουμε καμία ευθύνη! 

Δείτε... προωθήσαμε μερικά άρθρα που γράφτηκαν σχετικά με το θέμα του εκφοβισμού, δηλώνουμε υπερασπιστές των «αδυνάτων», ορθώνουμε το διαδικτυακό μας ανάστημα, και μόλις το monitor σβήσει, αποδεχόμαστε το φαινόμενο κάνοντας ...γαργάρα στην καθημερινότητά μας αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.

Μη γελιέσαι! 

    Επειδή ανέβασα, και εγώ και εσύ, μερικές λέξεις συμπαράστασης στο FB, επειδή προώθησα την φωτογραφία της καμπάνιας δεν απαλλάσομαι των ευθυνών μου, όπως –λυπάμαι- δεν απαλλάσσεσαι και εσύ...

Φταίω, φταις, φταίμε. ΟΛΟΙ ΜΑΣ.

Όπως από παλιά έλεγε το γνωμικό...

«αν δεν είσαι μέρος της λύσης, είσαι μέρος του προβλήματος»

Και δυστυχώς, όσο και αν έχεις αντίθετη γνώμη, όσο κι αν δε θέλεις να το παραδεχτείς,  εγώ κι εσύ, μέρη του προβλήματος είμαστε.

Κάθε φορά που βλέπω το παιδί μου να μιλάει απότομα στους φίλους του και τους γονείς του και δε βάζω φρένο, ΦΤΑΙΩ.

Κάθε φορά που δεν το ακούω να λέει «καλημέρα», «ευχαριστώ», «παρακαλώ», στους ανθρώπους γύρω του, ΦΤΑΙΩ.

Κάθε φορά που αφήνω την παραβατική του συμπεριφορά να περάσει ατιμώρητη, με τη δικαιολογία «παιδί είναι», ΦΤΑΙΩ.

Κάθε φορά που όρθωσε τη γροθιά του και είπα ότι επιτέλους όρθωσε ανάστημα, ΦΤΑΙΩ.

Κάθε φορά που μεταφράζω την αγένεια «εξυπνάδα» και την προσβολή «πνεύμα», ΦΤΑΙΩ.

Κάθε φορά που προσπερνάω τη χρήση του ενικού από το ανήλικο παιδί μου σε μεγαλύτερους, γνωστούς και όχι, ΦΤΑΙΩ.

Κάθε φορά που επιτρέπουμε να εξισώνεται ο παππούς και η γιαγιά –που η σύγχρονη κοινωνία έχει εξορίσει από τα σπίτια μας- με τον  «κολλητό» στον οποίο θα μιλήσει με αυθάδεια, ΦΤΑΙΩ.

Φταίω για τις φορές που το άφησα να «κακοποιήσει» την ξένη γλάστρα κόβοντας λουλούδια...

Φταίω που δεν το μάλωσα που πάτησε με μίσος ένα σκουλήκι στο χώμα...

Φταίω που η έλλειψη «διάθεσης να τσακωθώ» με το παιδί μου, μου κλείνει τα μάτια και με αφήνει να εθελοτυφλώ...

Φταίω που μεγαλώνω ένα παιδί χωρίς ευαισθησίες, χωρίς σεβασμό στα συναισθήματα άλλων, χωρίς ενσυναίσθηση.

Φταίω που δεν του έχω μάθει ότι όλοι έχουν την ίδια θέση κάτω από τον ήλιο.

Φταίω που στην πράξη δεν του έχω μάθει την ΙΣΟΤΗΤΑ.

Φταίω που στην προσπάθειά μου να το μεγαλώσω να πατάει στα πόδια του, κατάφερα μόνο να το κάνω να πατάει πάνω σε άλλους.

Ας μην έχουμε αυταπάτες... Ούτε εγώ, ούτε εσύ. 

Εμείς μεγαλώσαμε αυτά τα παιδιά που σήμερα καταδικάζουμε. 

Με την ανοχή μας έγιναν θύτες. 

Και με αυτή την γονική υπερβολή της «πριγκίπισσας» και του «βασιλιά». 

Την ψευδαίσθηση της μοναδικότητας, της ιδιαιτερότητας. 

Το «...εσύ είσαι κάτι άλλο, κάτι το ξεχωριστό... Είσαι το παιδί του τάδε...» λες και ο «δείνα» δεν είναι αρκετός για να σταθεί δίπλα μας.

Δυο μέτρα και δυο σταθμά.

Τα παιδιά που τα γεννούν μανούλες και τα παιδιά που βγαίνουν από σιφώνια...

Ας χαμηλώσουμε τους τόνους.

Και στο μεγάλωμα των ...βασιλικών μας απογόνων και στις κατάρες που ρίχνουμε τις τελευταίες ημέρες.

Ας γίνουμε ρεαλιστές, λίγο πιο απλοί, πιο ταπεινοί. 

Ας ρίξουμε μια ματιά στο πώς μεγαλώνουμε εγώ κι εσύ τα παιδιά μας, και ας σταματήσουμε να σκίζουμε τα ρούχα μας με την ανεπάρκεια της άλλης μάνας, του άλλου πατέρα...

Αν αφήσουμε την υποκρισία, μπορεί να αναγνωρίσουμε τα δικά μας πρόσωπα σε αυτούς.

Σταμάτα λοιπόν να αναμασάς το “stop bullying” & “start acting”.