Χρόνια σου πολλά μπαμπά μου!

    Το παρακάτω κείμενο το έγραψα και το αφιέρωσα στους δύο μπαμπάδες της ζωής μου, τον μπαμπά μου και τον μπαμπά του παιδιού μου, δύο χρόνια πριν. 

Δεν είναι η έλλειψη έμπνευσης που με κάνει να το αναρτώ σήμερα, αλλά το γεγονός ότι τίποτα δεν άλλαξε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, και κάθε μέρα που περνάει, επιβεβαιώνομαι όλο και πιο πολύ!

Για τον μπαμπά μου, 

που μέχρι σήμερα, παρά τα 40+ χρόνια μου, πάντα νιώθω δίπλα του την ίδια ασφάλεια που ένιωθα όταν ήμουν 5 ετών.

Για τον άντρα μου, 

τον καλύτερο μπαμπά που θα μπορούσε να έχει ένα παιδί (και που σε λίγους μήνες θα δίνει την αγάπη του σε άλλη μια κόρη!)

Εσύ, 

που δεν ήσουν σίγουρος αν ήθελες να ακούσεις ένα παιδί να σε φωνάζει «μπαμπά», και όμως τώρα, αυτόν τον τίτλο αδυνατείς να τον συγκρίνεις με οποιονδήποτε άλλο από αυτούς που έχεις (Dr, MD, MSc, PhD)

Εσύ, 

που κοιμόσουν τόσο βαριά, που το τηλέφωνό μου δε σε ξυπνούσε και σε περίμενα με τις ώρες στο αεροδρόμιο... (αλήθεια, το θυμάσαι?) και όμως τις νύχτες ο κάθε ήχος του μωρού μας σε έκανε να πετάγεσαι επάνω!

Που ορκιζόσουν ότι ποτέ δε θα χορέψεις - και στο γάμο μας το απέδειξες - 

αλλά σ’ έχω δει να χορεύεις κρατώντας στην αγκαλιά σου την κόρη μας.

Εσύ,

που πίστευες ότι στο μέλλον που θα έχεις χρόνο θα βλέπεις ποδόσφαιρο στα γήπεδα, τώρα καμαρώνεις βλέποντας τη Νικολέττα μας στη γιορτή της ρυθμικής.

Που κάποτε ήξερες τις ταινίες που κυκλοφορούσαν κάθε χρονιά, δεν ξέρεις ποιος πήρε φέτος Oscar, αλλά γνωρίζεις τις παιδικές που βγήκαν και αν η «Εποχή των Παγετώνων Νο 2» ήταν καλύτερη από το Νο 4...

Εσύ, 

που ήθελες να μείνεις για πάντα παιδί (αυτό δε θέλουν όλοι οι άντρες;),

τώρα διώχνεις τα κακά όνειρα του δικού σου παιδιού γιατί εσύ μεγάλωσες, και δε φοβάσαι πια!

Που όταν ήσουν μικρός πίστευες ότι οι γονείς υπάρχουν για να σε στέλνουν στο σχολείο κι ας νυστάζεις,παίρνεις το κοριτσάκι σου μια σφιχτή αγκαλιά, 

κουκουλώνεστε με το πάπλωμα και λες:

«σήμερα θα κάνουμε μαζί κοπάνα!»

Εσύ,

που με κορόιδευες όταν έκλαιγα με τις συγκινητικές ταινίες,

τώρα, όταν πηγαίνουμε στις σχολικές γιορτές με ρωτάς 

«…θα συγκινηθούμε πάλι, ε;»

Που λες ότι τραγουδάς φάλτσα, αλλά πάντα συνοδεύεις το κοριτσάκι σου 

στο καινούργιο αγαπημένο της τραγούδι.

Εσύ, που ο ερχομός της Νικολέττας σε άλλαξε, 

σε έκανε να αναιρέσεις αντιλήψεις ετών,

να κάνεις πράγματα που δεν πίστευες ότι θα κάνεις,

να πεις λόγια που ήσουν σίγουρος ότι δε θα έλεγες ποτέ 

(ξέρεις, αυτά που σου έλεγε κάποτε ο δικός σου μπαμπάς)

κι ας επιμένεις ότι είσαι ο ίδιος που γνώρισα πριν χρόνια!

Εσύ είσαι αυτός που όταν το παιδί μας έχει το χέρι του μέσα στο δικό σου, 

νιώθει ότι μπορεί να καταφέρει τα πάντα!

 

Και είμαι σίγουρη γι’ αυτό, γιατί κι εγώ, όπως και ‘συ, υπήρξαμε κάποτε παιδιά και οι μπαμπάδες μας μας κρατούσαν σφιχτά το χέρι!

Στα δικά μου μάτια, και στα μάτια του παιδιού μας (και αυτού που έρχεται) –το ξέρω- είσαι ο καλύτερος μπαμπάς που θα μπορούσε να ζητήσει ένα παιδί!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΑΜΠΑ ΤΗΣ ΝΙΚΟΛΕΤΤΑΣ ΜΟΥ, 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ!

Και λίγα λόγια για την ιστορία αυτής της γιορτής...

Όλα ξεκίνησαν από την Αμερική...Οι πρώτες εκδηλώσεις εορτασμού επιχειρήθηκαν γύρω στο 1908 με 1910 από τις Grace Golden Clayton και Sonora Dodd αντίστοιχα, που θέλησαν να τιμήσουν η καθεμία τους μπαμπάδες τους. 

Στα χρόνια που ακολούθησαν έγιναν αρκετές προσπάθειες επισημοποιήσης της γιορτής με νομοσχέδιο χωρίς επιτυχία. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο 1966 και την έκδοση του πρώτου προεδρικού διατάγματος από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Lyndon Johnson και μετά στο 1972 όπου ο Richard Nixon την οριστικοποιεί ως μόνιμη εορτή... (ναι, το ίδιο σκέφτηκα και εγώ... Ίσως να ήταν και το μοναδικό καλό της θητείας του!)

Στην Ελλάδα τη γιορτή καθιέρωσαν οι διαζευγμένοι μπαμπάδες μέσω του Συλλόγου για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπεια, εξαιτίας της αναφερόμενης απαξίωσης του πατέρα από τη δικαιοσύνη στο πλαίσιο των διαζυγίων.

Όπως και να έχει η ιστορία αυτής της πολύπαθης γιορτής... 

ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ!