Και πάλι εδώ!

New Year’s Resolutions…

    Σου έχει τύχει ποτέ να έχεις χαθεί με έναν πολύ αγαπημένο σου φίλο; Κάποιον που ενώ εκτιμάς και αγαπάς, έχεις καιρό να τον δεις ή να τον πάρεις τηλέφωνο; Και ενώ όλο λες ότι θα πάρεις, κάτι συμβαίνει και η μέρα περνάει και πάλι δεν έχεις πατήσει τον αριθμό του; Και όσο συνειδητοποιείς ότι χαθήκατε, τόσο πιο άσχημα νιώθεις, και τώρα προστίθεται και η ντροπή που δεν πήρες ξανά και η σκέψη του «πως να τον καλέσω μετά από τόσο καιρό;» 

    Νομίζω ότι σε όλους συμβαίνει κάποιες φορές. 

    Ε, λοιπόν, εμένα μου έτυχε εδώ! Αρχικά έφταιγε η καθημερινότητα και οι υποχρεώσεις. ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ο χρόνος να γράψω. Με τίποτα. Για να είμαι ειλικρινής, δεν έφταναν οι 24 ώρες για τα τελείως απαραίτητα. Μετά ήρθε η ντροπή… «πως να καθίσω να γράψω; Πως να καλύψω τα κενά;»

    Άλλα όπως γίνεται με τους φίλους, συναντιέστε και είναι σα να μην χαθήκατε ποτέ.

    Έτσι και εδώ. Ο χρόνος ποτέ δε θα είναι αρκετός. Ε, και; Τί κι αν πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια (…δέκα; Αλήθεια τώρα;) από την πρώτη μου ανάρτηση; First love dies hard που λένε και στο χωριό! 

    Να κάνω όμως μια ενημέρωση των βασικών αλλαγών από τότε που έγραψα τελευταία φορά… 

- νέος τίτλος / σελίδα 

- νέος ταχυδρομικός κώδικας… Είμαστε ξανά στην Αθήνα. 

- άλλο ένα παιδί (!). Η Νικολέττα έχει μια αδελφή, την Βασιλεία.

    Τα υπόλοιπα δεν έχουν αλλάξει και πολύ. Μόνο οι άνθρωποι που έχουν προστεθεί (ή έχουν περάσει φευγαλέα) στη ζωή σου. Και εμείς, που δεν αλλάζουμε, αλλά μαθαίνουμε να μην εντυπωσιαζόμαστε ούτε στα καλά ούτε και στα κακά τόσο πολύ πια. 

    New Year’s Resolution… να αρχίσω το γράψιμο ξανά.

(Το λες και απειλή!)